Adventure on the Silk Roads

Nederland, weer thuis

2009-04-27T15:38:00.011+02:00

"Huil niet omdat het voorbij is, maar lach omdat je het hebt meegemaakt"

Uit: Coachingskalender 2009

Op een koude, maar zonovergoten dag komen we aan op Schiphol. Ondanks het belachelijk vroege tijdstip staan onze families op ons te wachten. Speciale vlaggen worden aan de fietsen gemonteerd voor onze 'intocht'. Met 9 vrienden en familieleden vormen we een pelotonnetje door de Hollandse polder, van Schiphol naar Utrecht. Strak asfalt, keurige richtingaanwijzers en heuse fietspaden vallen ons ineens op. De tijd vliegt en we komen dan ook iets te laat aan bij het afgesproken kroegje. Het terras staat vol gepakt, is dit het kroegje dat we hebben geboekt?! Dat kan toch niet allemaal voor ons zijn...Een applaus start en als we dichterbij komen zien we inderdaad allemaal bekende gezichten, wat een onthaal! We voelen ons ware helden.

De weken daarna zijn wat pittiger; donker, regenachtig en iedereen werkt gewoon, behalve wij. Op internet struinen we naar vacatures en tussendoor kijken we naar onze filmpjes van de reis. Het lijkt alweer zo lang geleden en er is helemaal niets veranderd ondertussen. 'Tien maanden waren we overal helden, maar nu zijn we plotseling loosers zonder baan'. Dat is wel even slikken en vooral mijn humeur lijdt eronder.

Gelukkig hebben we meteen weer iets om naar uit te kijken. Een weekje skien met de familie Kelderman in Les Arcs en aansluitend toerskien in het Zwitserse Wallis. Prima weer en veel sneeuw en nog een echt avontuur hoog in de bergen.

Zie de link voor een filmpje

Janneke heeft al snel een baan gevonden en start op 1 april in haar vertrouwde vakgebied, dat is vooral geweldig en daarbij een zorg minder. Voor mij is het in eerste intantie tegengevallen. Het leek erop dat ik ook per 1 april zou kunnen starten bij Philips, maar daar is helaas vertraging in gekomen. De zoektocht duurt momenteel voort en het is duidelijk te merken dat dergelijke processen langzamer verlopen dan dat een jaar geleden zou zijn gegaan.

Maar het allerbeste komt nu: Janneke is zwanger teruggekomen van onze reis! Bij de thuiskomst wisten we het een weekje en nu zijn er 16 weken verstreken. Half oktober krijgen we een kindje en we kijken daar enorm naar uit. Een geweldig souvenir van ons prachtige avontuur!

Ondertussen proberen we er ook in Nederland af en toe op uit te trekken, vooral met de racefiets. Dat kan ook prachtig zijn. Zo zaten we vorige week in de volle zon op de pont van Slot Loevestein naar Woudrichem te genieten van een vrolijke jazzband die voor de passagiers speelde.

Hiermee komt er een einde aan deze webblog. We hopen dat jullie het leuk vonden om op deze manier met ons mee te reizen. Voor ons is het een document geworden waarin we de hoogtepunten van de tocht hebben vastgelegd. Het is maar een fractie van onze belevenissen, want we hadden nog veel meer kunnen schrijven, meer foto's kunnen oploaden en filmpjes kunnen tonen.

Als afsluiting nog een korte video:

Maleisie

2009-02-18T09:16:00.005+01:00

De laatste loodjes

Zoals dat hoort bij laatste loodjes, zijn ze zwaar. In dit geval meer mentaal dan fysiek. Na het verlaten van het Thaise paradijs moeten we in korte tijd nog ruim 600 km wegtrappen naar Kuala Lumpur. Via een hoofdweg. Dagelijks staren we urenlang naar asfalt terwijl we ons best doen uiterst links in de vluchtstrook te balanceren. De warmte en luchtvochtigheid nemen toe, even als onze weerzin. Na 4 dagen fietsen vragen we ons voor het eerst echt af waar we in hemelsnaam mee bezig zijn. Hier is niets aan! Planner Maarten buigt zich 's avonds over de kaart en komt met de redding:

We laten ons de volgende dag omhoog brengen naar de Cameron Highlands, de groentetuin van Maleisie. Hier is het mooi, inderdaad hoog, koel en groen. We relaxen hier 2 dagen, lopen door het oerwoud, over de theeplantages en eten versgeplukte aardbeien.

De allerlaatste fietsetappe is die van een (onverdiende) afdaling, een hele lange met geweldig uitzicht over de mistige jungle en enorme theeplantages. Onze mentale redding betekent wel dat we Kuala Lumpur niet fietsend kunnen halen en de laatste 150 km naar de hoofdstad leggen we slapend af, per bus.

In Kuala Lumpur vieren we de afsluiting van 'het avontuur van ons leven'. Het had alles: afzien, zweet en tranen, maar nog veel meer blijdschap, verwondering en extase. We zijn ongelooflijk trots en enorme bofkonten dit avontuur mee te hebben mogen maken.

Maar nu is het mooi geweest, we komen er aan! Op 14 februari zetten we weer wiel op nederlandse bodem en rijden we de áller állerlaatse kilometers van ons avontuur naar huis.

Wie dot mij wat, wie dot mij wat, wie dot mij wat vandage.
'k Hen de banden vol met wind, nee ik heb ja niks te klagen.
Wie dot mij wat, wie dot mij wat, wie dot mij wat vandage.
'k Soll wel zeggen ja het mag wel zo.

Skik – Op Fietse

Maarten en Janneke

Thailand

2009-02-03T03:53:00.008+01:00

De Beloning

Thailand is een prachtig vakantieland, in het bijzonder voor uitgebluste fietsers als wij. De afgelopen maanden hebben we ons door de moeilijke momenten heengesleept met fantasien over Thaise stranden, Beach-resorts en lekker eten met Engelstalige menukaarten. Thailand heeft de verwachtingen meer dan waargemaakt.

Toch fietsen we al met al 1200km in Thailand in 13 fietsdagen, veelal over goede wegen, zonder bergachtige opstakels en altijd met de noordoostelijke droge moesonwind in de rug. Het is groen van de bossen, rijstvelden, palmolie- en rubberplantages. De mensen zijn als overal aardig en behulpzaam en in het zuiden herkennen we de bijzondere gastvrijheid die we eerder in andere moslimgebieden zijn tegengekomen. Het weer is fantastisch, al is het op de fiets soms flink zweten geblazen door de vochtige hitte.

Bijzonder is dat we Google Maps in de variant voor voetgangers de route laten uittekenen en dat we daardoor vaak via allerlei ongeasfalteerde wegen feilloos en zeer gericht onze bestemming bereiken. We treffen een aantal opvallende gebruiken aan. Zo staan er voor vele huizen prachtige, grote stieren te pronken. Je ziet ze niet werken op het land, vlees eet men hier zeer weinig en ze zien er uitzonderlijk sterk en gezond uit. Na enkele dagen komen we er achter dat het een hobby is; de mannen hopen een goede vechtstier op te voeden om er veel geld mee te verdienen. Degene die zich geen stier kunnen veroorloven storten zich op het houden van zangvogels. Ze verzamelen zich met hun brommers en vogelkooien en een jury bepaalt welk vogeltje het beste en langste zingt. Er wordt volop gewed en de eigenaar van het winnende vogeltje is apetrots als zijn vrienden ons gebaren de vogel te filmen.

De overige 24 dagen in Thailand brengen we heel anders door: nieuwjaar vieren in Bangkok, op bezoek bij Robert en Monique in Pattaya, cursus kitesurfen, Thaise massages, duiken bij Koh Tao, relaxen in een resort op Koh Lanta, snorkelen, grotten en natuurparken bezichtigen en tenslotte zeekayakken in Nationaal Park Tarutao. Dat is wat je noemt een beloning!

Na vier dagen kayakken in kalm, tropisch water brengen we een idee op aan onze gids. In het water leeft hier fluoriserend plankton dat zichtbaar wordt in de golven of als je er in het donker doorheen vaart. Wij willen daarom 's nachts kayakken! De gids vindt het prima. Onder de sterrenhemel licht het plankton schitterend op bij onze peddels. Aan de overkant merken we echter dat de wind flink sterker is geworden en we gaan snel terug. De golven en de wind maken het ons echt moeilijk en we doen ons best bij elkaar te blijven. Hierdoor hebben we weinig oog voor het plankton maar meer voor de lampjes op het eiland waar we heen willen. Veilig bereiken we uiteindelijk toch ons paradijselijke strand.

Nog tien dagen door Malaysie en we zijn weer thuis.

Gelukkig hebben we de foto's nog: http://picasaweb.google.com/maartenhovers

Cambodja

2009-01-08T08:18:00.010+01:00

Een laatste stunt

Na twee weken lang een vlakke weg met wind mee, gaan we het fietsen voor het eerst bijna saai vinden. Als we aankomen in Cambodja, Stung Treng, wachten ons nog eens 650 saaie kilometers naar de tempels van Angkor en daar worden we wat rusteloos van. Er zou ook een afsnij-route moeten bestaan, dwars door het binnenland maar daar is nauwelijks iets over bekend.....We nemen een volle dag om het eens goed uit te zoeken; internet, reisgidsen, landkaarten maar vooral rondvraag bij de bevolking. De adviezen variëren van 'absoluut onmogelijk' naar 'difficult but possible'. We hebben dus een sprankje hoop en besluiten het erop te wagen. We slaan eten in voor 3 dagen plus noodrantsoen en kopen de beste kaart die we kunnen vinden uit het interieur van een internetcafé. De adrenaline begint te stijgen en als de wekker 's ochtends gaat springen we haast uit bed, wat staat ons te wachten?!

Na het oversteken van de Mekong staan we dan met de fiets op een stoffige zandweg. Met wat geluk vinden we de afslag naar onze weg, een heus wandelpaadje dwars door de jungle. We stuiteren de hele dag over boomwortels, doorkruisen stroompjes, bukken voor enorme takken en lopen over wankele boomstam-bruggen. Zo nu en dan komt een scootertje ons tegemoet, of zien we een ossenwagen bij kleine hutjes. Doordat we ons topfit voelen en de grond van hard zand is, gaan we sneller dan gedacht. In dit gebied zijn nog veel landmijnen aanwezig, camperen in het bos is dan ook onverstandig. We zijn daarom erg blij als we in een dorp kunnen slapen bij mensen thuis.

Dag 2 gaat echter een stukje zwaarder met behoorlijke stukken mul zand waardoor we de fietsen veel moeten duwen en zelf in het stof happen. Het lukt toch de grotere plaats Preaher Vehear te bereiken en we voelen weer een ouderwetse triomf: het gaat ons lukken! 'S Ochtends zien we bij het wegrijden een groot veld waarop gevoetbald wordt en besluiten even te kijken. Binnen een minuut wordt Maarten gevraagd een wedstrijdje mee te doen met het lokale kersttoernooi. Veel teamleden spelen op blote voeten en de grensrechters vlaggen met een tak vol bladeren, maar men speelt bloedfanatiek en er is veel plubliek. Bij het eerste balcontact wordt hard gelachen en “Van Nistelrooy!” geroepen. Cambodjanen lachen sowieso zeer gemakkelijk, ze doen het de hele dag en het werkt enorm aanstekelijk. Als we onderweg een fietser inhalen, rolt de man bijna van zijn fiets van het lachen en hij blijft er een paar minuten in hangen. Of het nou uitlachen is of niet, we worden er in ieder geval super vrolijk van. Een teamgenoot van Maarten vraagt ons waar we naar toe gaan en als hij over de tempels van Angkor hoort, vraagt hij: “ waarom vinden alle toeristen die tempels hier toch zo leuk?”.
Dag 3 bereiken we de eerste tempel, Koh Ker, afgelegen in de jungle. Van de bewakers mag onze tent ernaast staan en bij de buurvrouw mogen we ons wassen. Ik krijg een sarong van haar aan en Maarten een gezellig rokje, zo kunnen we het water uit de waterton scheppen en ons wassen in de tuin terwijl de familie er omheen zit. In het schemer lopen we alleen langs de tempels, heel indrukwekkend. Het is kerstavond als we even later aan een geweldige campingmaaltijd voor ons tentje zitten op deze bijzondere plek. Ook de volgende dag mag onze tent naast een oude tempel staan, op de veranda van de bewaker. We sluipen s' avonds achter een tenger vrouwtje aan door de tempel naar alle mooie plekjes.

Na 5 dagen ploeteren, volledig bedekt in rood stof, maar met een glimlach van oor tot oor bereiken we Siem Reap. We hebben het geflikt! Dit binnendoor-avontuur hadden we voor geen goud willen missen. In de korte tijd dat we in Cambodja zijn geweest, zijn we heel enthousiast geworden over de bevolking. De mensen zijn altijd vrolijk, geinteresseerd en in staat de mooiste glimlach tevoorschijn te toveren. Nu resteren nog 2 dagen tot aan de grens met Thailand. Het is recht toe recht aan, maar het is zeker niet saai. De weg verkeert in dramatische staat en we voelen ons zelfs gedwongen stofkapjes te kopen. Gelukkig kunnen ze aan Thaise zijde meteen weer af. Op naar Bangkok voor Oud en Nieuw!

Onze foto's: http://picasaweb.google.com/maartenhovers

Laos

2008-12-16T14:48:00.009+01:00

Jewel of the Mekong

Wat een overgang! We dachten dat Yunnan al overgangsgebied was, maar zodra we de grens naar Laos passeren weten we heel precies waar de overgang ligt: exact daar. Aan Chinese zijde een en al bedrijvigheid en modernisering, in Laos slapende mensen in hangmatten en armoedige bamboehuisjes. Waar in China een een-kind politiek heerst, lijkt hier een wedstrijdje aan de gang te zijn.

Na 18 dagen onafgebroken fietsen nemen we een flinke pauze aan de Rivier de Ou, in een dorp alleen bereikbaar per boot. We hebben een bungalow met hangmatten aan het water en genieten van een geweldig uitzicht en van drie toeristenmaaltijden per dag. De nacht begint met maanlicht, vogelgeluiden en kikkergebrul en hij eindigt met mist en hanengekraai uit alle richtingen.

Daar laten we eindelijk de was weer eens doen, iets waar we enorme spijt van krijgen. De wasmevrouw denkt de volgende ochtend mij naar de boot te zien lopen en wil me nog gauw de was meegeven. Degene, die op mij lijkt (?), denkt dat iemand die al naar de boot is vertrokken zijn spullen in het guesthouse is vergeten en neemt de tas aan. Daar gaan dus alle fietsbroeken en -shirtjes...om ze nooit meer terug te vinden en dat lijkt rampzalig want probeer in Laos maar eens wielrenbroeken te vinden.

Per boot gaan we over de Ou en deels over de Mekong naar Luang Prabang, een stad die geheel op de werelderfgoedlijst is geplaatst en dat is goed te begrijpen. Vanaf China tot in Cambodja volgen we de Mekong die we steeds breder en machtiger zien worden.

In Luang Prabang vinden we een paar sportshirtjes en we besluiten het te gaan proberen met iets te strakke korfbalbroekjes zodat de huid tenminste beschermd is. Op weg naar Vientiane rijden we op die manier in de laatste bergettappe van onze reis ons oude klimrecord van dag 1 uit de boeken: 2050 hoogtemeters. Wanneer we drie Oostenrijkse fietsers tegenkomen vertellen we ons verhaal van de verloren kleren. Een van de drie heeft een oude fietsbroek die hij mij wel wil geven... ik twijfel even. Wanneer de andere me verzekeren dat het geen probleem mag zijn als ik hem twee of drie keer goed uitwas, hap ik gretig toe. Nood breekt wet! Voor Janneke vinden we in Vientiane uiteindelijk ook een fantastische Laos-style wieleroutfit.

Door de korter wordende dagen gebeurt het dat we twee keer in het donker door het bos naar onze bestemming rijden. Het bos komt tot leven en in het maanlicht cruisen we door het schemerduister, terwijl de vuurvliegjes ons de weg wijzen en de kikkers en vogels ons aanmoedigen ofwel waarschuwen. Niet een ervaring die we bewust nog eens op zouden zoeken, maar heel bijzonder was het wel.

In Vientiane eten we heerlijk gegrilde vis aan de Mekong met briljante zonsondergang, het is er gezellig! Van daar rijden we zuidwaarts naar de Cambodjaanse grens. We nemen een kleine omweg naar de grotten van Kong Lo en dat is de extra kilometers dik waard. Een mooie, dunbevolkte omgeving met karstbergen en veel bossen. Daar ergens breekt de bout van mijn zadel af, 30km voor het volgende dorpje...staand op de pedalen maak ik de etappe af . In het dorp vinden we gelukkig bij een brommerhandel een passende bout.

In Zuid-Laos liggen de Four Thousand Islands in de Mekong. Op een van deze eilanden rusten we twee dagen uit, vullen we onze reserves aan met goed eten en drinken en luieren wat in de hangmat onder de palmbomen. Ik moet zeggen dat het na zulke dagen soms moeilijk is weer op de fiets te stappen.

Na 600 vlakke kilometers zijn we nu bijna in Cambodja. Eigenlijk kijken we uit naar een nieuw land. Laos heeft een mooi landschap en het leven aan de rivier is op veel plaatsen heel ontspannen. Het is echter een land met een voor ons iets te hoge graad van luiheid. De mannen zijn onzichtbaar op het land, ze besluiten zich bij de pomp te gaan wassen op de meest vreemde tijdstippen, spelen met hun vechthanen en hangen in de hangmat voor het huis. De vrouwen zitten werkeloos voor een klein winkeltje met een handvol producten, kletsen met vriendinnen en letten wat op de kinderen, als ze die tenminste niet aan de borst hebben. Wat ze verder doen laat zich raden als je de enorm hoeveelheid kinderen in de dorpen ziet. Maar als iets zich de Jewel of the Mekong mag noemen, dan zijn het de kinderen van Laos. Ze zijn altijd vrolijk aan het spelen met het eenvoudigste speelgoed, ze lijken geen last te hebben van de armoede en missen geen Playstation 3. Als wij langskomen klinkt er een wave van kindergroeten door het dorp: Sabaidee!!!!!!!!!!!!!!!

We hebben onze geplande route wat gewijzigd om ook Cambodja en in het bijzonder de tempels van Angkor aan te kunnen doen. Ook onze eindbestemming en -datum zijn gewijzigd, die liggen nu wat verder weg. Op 13 februari vliegen we terug vanaf Kuala Lumpur. Zo kunnen we in Zuid-Thailand ook nog gaan doen wat de meeste mensen onder vakantievieren verstaan.

Yunnan

2008-11-17T12:59:00.026+01:00

De overgang

Oeff, net op de tijd de bergen uit: we worden op sneeuw getracteerd als we 's ochtends wakker worden te Shangri-la. Met de kleine stenen straten, lampionnetjes en houten huizen verkeren we daardoor ineens in een kerstsfeer. Maar ach, vanaf nu wordt alles warmer en makkelijker, toch?

In kou en regen fietsen we naar het zuiden, via de Tiger Leaping Gorge. Een enorme kloof waardoor de Yangtse rivier buldert. In twee (regenachtige) dagen lopen we hoog door de kloof met geweldig zicht op de rivier, daarna gaan we er per fiets doorheen, wat een spectakel. Met veel slepen, tillen en duwen bereiken we een kleine pont die ons over de Yangtse zet. Aan de overkant kunnen de tassen gelukkig per paard de steile wand omhoog, de fiets slepen wij wel. Bij een volgende klimetappe over een blubberweg ontdekken we na 3 zwetende uren dat we in het verkeerde dal zitten. Tja, dat was ons nog niet gebeurd deze reis. Vol goede moed gaan we naar de goede weg, die moet wel beter zijn. Met 40 kilometer klimmen over kasseien zitten we daar helaas ver naast. Vermoeid stranden we bij een Naxi familie, zij hebben nog een kamertje vrij als we beloven niet met z'n tween in een bed te gaan (zien we er toch nog zo fit uit?)

Richting Lijiang laten we de laatste besneeuwde bergtoppen achter ons. Lijiang is een oud Naxi dorp met schilderachtige zichten; kleine steegjes met rode lampionnen, houten huisjes met leien daken, kraakheldere kanalen met goudvissen en maiskolfverkopers in iedere straat. 's Ochtends dansen de oude vrouwtjes in klederdracht op het plein en 's avonds zien we de mannelijke 80-plussers in een orkestje spelen. Allemaal keurig in een glimmend pak met wijde mouwen en met een lange grijze sik. Het idyllische dorpje is wel overspoeld met chinese toeristen die het 's avonds op een zuipen zetten en vaak kotsend over de schattige bruggetjes hangen. Arme goudvissen.

Nog zuidelijker mag de korte broek weer aan. Op de weg naar Dali zien we de eerste rijstterrassen waar deze provincie, naast de thee, zo beroemd om is. De veranderingen gaan ineens heel snel; De grasslands zijn verruild voor terrassen, zover het oog reikt. In plaats van walnoten eten we kokosnoten, de yaks hebben plaats gemaakt voor waterbuffels en we drinken groene thee in plaats van yakboterthee.

Om wat chinese cultuur te ervaren boeken we een Tai Chi les. In het donker wachten we 's ochtends op de leraar. Hij komt aangerend in z'n zijden pakje en zegt 'volg mij!' In een flink tempo rennen we omhoog door de oude stad naar de stadsmuur waar zojuist de zon van achter de bergen verschijnt. Uiterst geconcentreerd maken we vervolgens de langzame en sierlijke bewegingen van de Tai Chi. Het voelt heerlijk zo de dag te beginnen en onze betonnen benen eens te stretchen.

Midden in het bos juichen we als we door de 10.000 fietskilometers gaan, hoera!! Kennelijk een kritische grens voor onze materialen want we hebben voor het eerst pech. Voor een probleem met beide trap-assen moeten we 'even' 400 km op en neer met de bus naar de grote stad. Een van de slaapmatjes gaat lek en de versnellingskabel gaat stuk. De laatste repareert Maarten volledig in stijl door het te spalken met een chinees eet-stokje.

De overgang gaat in volle vaart, maar onze kilometers niet. We meenden een redelijk goede weg naar de zuidelijke grens te hebben gekozen, maar vanuit het niets verandert deze in kasseien, dit keer drie dagen lang. Het overige verkeer lijkt (met goede reden) verdwenen en we zijn alleen in de bush bush. Zelfs de chinese toerist laat zich hier niet zien en het geweldige zicht op de terrassen hebben we helemaal voor ons alleen. Het is ongelooflijk wat een zware inspanning men hier levert om de grond te bewerken en gewassen te verbouwen. Ligt het aan ons of smaakt het eten daardoor ook beter? Eenmaal in een grotere stad (met asfalt) horen we dat de weg hierna nog slechter wordt. Veel hebben we niet aan deze waarschuwing want we zullen toch echt die kant op moeten. En hoe erg kan het eigenlijk zijn na 3 dagen kasseien? Met blubber, zand en keien kan het toch echt erger. We schieten voor geen meter op. Gelukkig hebben we er wel schik in, het lijkt net op mountainbiken in de jungle en er komen weer veel duimpjes van passerende motoren.

Na een heerlijke afdaling langs bananen- en theeplantages zitten we nu onder de palmbomen van Jinghong. De overgang naar Zuid-Oost Azie is nagenoeg compleet. China zullen we over een kleine week gedag zeggen en verruilen voor Laos. Wat zal dat land voor ons in petto hebben?

Sichuan

2008-10-24T07:09:00.007+02:00

Over de hoge bergpassen van West-Sichuan

Onze weg voert in een zuidwestelijke richting over het Tibet plateau richting Yunnan Province.
Onze reisgids zegt over deze route het volgende:

"The Sichuan-Tibet Highway is one of the world's highest, roughest, most dangerous and most beautiful roads. As yet there isn't much in the way of tourist facilities."
"If possible, the disrepair of roads of the northern route exceeds those on the southern route and offers a real test of the mettle of any mortal who dares set upon them. The highlights are many, however."
Echt een weg voor ons dus...

Het resultaat van deze keuze is een eenvoudige opsomming:
- 12 bergpassen boven de 4200meter
- 1200km op hoogtes tussen de 3000m en 4700m
- 17600 hoogtemeters
- 19 fietsdagen
We mogen van geluk spreken dat we niet alleen achteraf van deze tocht genieten.

De dalen in herstkleuren met wildstromende beken, de hoge bergwanden, de afdalingen, de vele tibetaanse kloosters en de fantastische panorama's maakten dat we door wilden zetten zo lang als we konden. Bovendien kwamen we op de moeilijkste momenten de aardigste mensen tegen. De lokale bewoners hebben ons ontvangen in hun huizen en tenten, waar we altijd konden aanschuiven bij de kachel voor een eenvoudige maaltijd. De overige toeristen, vrijwel uitsluitend Chinezen, hebben ons vanuit hun jeeps aangemoedigd op de hoogste delen van de pas terwijl ze hun videocamera's lieten draaien en vele foto's schoten.

Op het hoogste punt (4738 meter) bij een uitzichtspunt zien we twee toeristenbusjes staan. Het loopt tegen een uur of drie 's middags, ons water is op en door de kou en de harde wind hebbenn we geen geschikt plekje voor de lunch kunnen vinden. We weten wat er gaat gebeuren en grijpen deze kans. We stoppen en ik vraag of we wat water kunnen krijgen terwijl Janneke haast wanhopig aan de chauffeur vraagt of de weg vanaf hier nog meer stijgt...Terwijl we het flesje water wegdrinken en een pakje koekjes openen is het medelijden van de Chinezen niet meer te houden. De bus wordt afgezocht en we krijgen twee repen Toblerone (!), broodjes, een appel, nog meer water en koekjes. Blijkbaar zijn we ook een mooi tafereel voor op de foto: minstens honderd maken ze er.

De lokale tibetaanse bevolking heeft ons ook onvergetelijk ontvangen. Wonend in een tochtige tent op 4200 meter met hun yaks komt hun nederzetting voor ons op het juiste moment. Vermoeid dalen we een stukje af in het grasland en komen bij de drie families. Met z'n allen helpen ze de tent opzetten, proberen onze fietsen uit en we verzamelen de yaks voor de nacht. Samen maken we veel lol met de foto- en videocamera en rond de houtkachel in de tent is het oergezellig. Als we net in ons tentje liggen horen we het gezang van de gehele familie voor het slapengaan.

Voor het bedwingen van de hoge bergpassen hebben we de volgende routine gevonden: in het laatste dorp slaan we eten in voor een aantal dagen; oatmeal met melk en appel als ontbijt, instant noodles voor de lunch en rijst met een blikje vis en groenten als avondmaaltijd. De grote passen kunnen we niet in een dag overwinnen, aangezien we na 1200 tot 1400 meter klimmen aan het einde van onze krachten zijn. Op een paar honderd meter onder de top zoeken we een beschut plekje voor de tent, bij voorkeur dichtbij stromend en schoon water. Na een flitsende routine om de tent klaar te maken voor de nacht, schakelen we over op eten koken. Ik bedien de brander en Janneke snijdt de groenten. Na een half uur kruipen we in de tent om beschut tegen de kou te eten. Daarna snel water koken om af te wassen, thee te maken en vooral om een warme kruik voor in Janneke's slaapzak te prepareren. 's Nachts vriest het zelfs in de tent, maar de slaapzakken zijn voldoende warm. 's Ochtends maken we het ontbijt, slaan het ijs van de tent en wachten tot de zon ons heeft bereikt voordat we onze spullen kunnen pakken. Vertrekkend met muts op, handschoenen en alle kleren aan zijn we klaar voor een dag fietsen.

Ondanks al onze inspanningen komen we in tijdnood. Het visum verloopt bijna en Shangri La in Yunnan Province is de dichtstbijzijnde plek om te verlengen. De omweg die we in het begin van Sichuan moesten nemen en de zwaarder dan verwachte route hebben te veel tijd gekost. Daarbij komt dat Janneke uiteindelijk geen bergpas meer kan zien, hoewel ze zich fantastisch heeft weten te focussen en motiveren om in ieder geval Litang te halen. Na een dagje rust stemt ze zelfs in met nog drie dagen fietsen en klimmen naar de grens met Yunnan, wat een ongelofelijke kracht heeft ze! In Xiangcheng moeten we ons echt gewonnen geven en leggen de laatste 200km met de bus af.

Nu zijn we in Shangri La. Het is een mooi, maar koud stadje op 3300meter met houten huizen. We hebben een luxe lodge uitgezocht met verwarming, zit-toilet en electrische dekens in een heerlijk bed met schone witte lakens. Zo wordt Shangri La toch het beloofde paradijs op aarde.

Gansu, Sichuan

2008-10-09T15:50:00.005+02:00

In Tibetaanse sferen

Voor onze route naar het zuiden fietsen we grotendeels om het Tibetplateau heen. In de aangrenzende provincies is een groot gedeelte van de bevolking Tibetaans, zoals in Gansu en Sichuan waar wij doorfietsen. Zodra we de Yellow river oversteken verkeren we dan ook volledig in Tibetaanse sferen. We komen in steeds groener gebied waar de kleine Tibetaanse dorpjes opduiken met hun gebedsvlaggen, stupa's en kloosters. Op de eerste pas in dit gebied gooien ook wij volgens Tibetaans gebruik nepgeld in de wind, voor geluk en voorspoed. Daar krijgen we geen spijt van.

We fietsen hoog over de mystieke Ganji Grasslands. In een klein dorpje charteren we 2 Tibetanen met motor om ons naar een afgelegen klooster te rijden. Achter het klooster ligt een buddhistisch grottencomplex waar we samen met een groepje pelgrims in afdalen. Overal witte linten en heilige stenen. Wij moeten net als de pelgrims stenen aanraken, rondjes lopen en heilig water drinken. Helemaal onderin de grot begint een pelgrim ineens keihard Tibetaans te zingen en bezorgt ons kippenvel. We naderen de belangrijkste buddhistische stad na Lhasa; Xiahe. Onderweg vingen we al op dat dit niet meer toegankelijk is voor buitenlanders, maar we besluiten ons van de domme te houden. Wat verkleumd door het afdalen en al laat op de dag arriveren we bij de politiepost. Inderdaad gesloten voor ons, maar de engels sprekende officier (die 3 mnd in NL heeft gewoond ;-) heeft medelij met de arme fietsers. Na veel gebel mogen we in een aangewezen hotel een nachtje blijven. 'Enneh'..zegt de official, 'je zou je morgen zomaar ziek kunnen voelen, dan kun je nog een nacht blijven'. Dat laten we ons geen tweede keer zeggen. Op onze ziektedag bezoeken we het beroemde Labrang monastry, lopen een rondje gebedswielen en zien de astologie-les van de monniken. De monniken zijn stomverbaasd ons te zien. We zijn sinds mei de enige buitenlanders in dit stadje vertellen ze ons. Pas dan realiseren we wat een geluk en voorspoed we toch maar hebben.

Zuidelijker zien we steeds meer (zwaar bewapende) politieposten en bij de derde post gaat het mis. We mogen na uren overleg echt niet verder en moeten ver terug naar het noorden. Maarten: "Misschien is het handig als je nu ging huilen Jansie". Snikkend en snotterend fiets ik bij de post weg en inderdaad; na 5 minuten een tuterende politiewagen die meldt dat we per hoge uitzondering op de politiepost mogen slapen. Nog verwonderlijker is het dat we de volgende dag toch naar het zuiden mogen, zij het per bus. Bij de bushalte wacht een volgend politieteam ons op om ons per pick-up uit het district te zetten, bovenop op een verlate hoge pas. Het is al laat en nog 60 km naar een dorp. We staan er beduusd bij van alles dat ons afgelopen 24 uur is overkomen, wat is hier aan de hand?! De gegeven redenen; slechte weg, slecht weer en landslides kloppen geen van allen. Wij vermoeden problemen met de Tibetaanse inwoners. Gelukkig mag onze tent na een uurtje fietsen in een wei met (350!) yaks staan. Wij zitten weer ouderwets aan de yakboterthee in de tent van het Tibetaanse gezin. In het dorp is wederom iedereen verbaasd ons te zien. Hoe komen jullie hier? Dat gebied zit sinds mei al potdicht. (inderdaad na problemen met de inwoners) You must be very special! Wij glimmen van trots en realiseren ons wederom wat een geluk en voorspoed we toch hebben....

Om het aardbevingsgebied te omzeilen maken we een flinke omweg, volledig off the beaten track. Dagenlang fietsen we in dichtbeboste omgeving waarin her en der kleine Tibetaanse dorpjes opduiken. Speciaal voor de vreemdelingen wordt de sleutel van een oude tempel opgehaald om trots de binnenkant te laten zien. Aansluitend draaien we een rondje gebedswielen achter de monnik aan, voor geluk en voorspoed.

In een volgend dal, met huizen als kasteeltjes, zoeken we slaapplek. We ontdekken treurig genoeg dat bijna geen van de inwoners meer in hun huizen durft na de beving. Achter het dorpje zijn noodtenten en hutjes gezet. Wij voelen ons bezwaard hen lastig te vallen, maar ze laten ons niet meer gaan. Onze tent mag er gezellig bij en er wordt haast ruzie gemaakt waar we mogen eten. Van links wordt een extra matrasje gebracht en van rechts een dikke deken voor onze tent. Hoewel het regent als we 's ochtend wegfietsen, zwaait iedereen ons uit tot we uit het zicht verdwenen zijn. Waar hebben we dit toch aan verdiend?

Komende weken zullen mooi en zwaar worden als we het oostelijk Tibetplateau bestijgen. Veel hoge passen en lage temperaturen. Bijgeloof of niet, we draaien onderweg aan zoveel mogelijk gebedswielen en de stapeltjes nepgeld liggen alweer klaar in de voortas. Gaat dus helemaal goed komen!

Gansu & Qinghai

2008-09-17T12:21:00.009+02:00

Over Woestijnen, de Grote Muur, Sleeping Buddha's en Hoge Bergen

Dit waren de laatste weken die we zijn gefietst over wat de zijde-route mag heten. Het was een heel afwisselend stuk waarin we qua landschap en weersomstandigheden alles zijn tegengekomen wat we in de afgelopen vier maanden hebben gezien. Het grootste gedeelte ging door de Gansu-corridor, de enige doorgang voor de caravanen op de zijde-route. We zijn deze corridor ingereden vanaf Dunhuang door de Gobi-woestijn en we zijn er uitgereden over het hoge Qilian-gebergte.

Dunguang is een oase, bekend om de Buddhistische grotten van Mogao en om de zandduinen met het Crescent Moon lake aan de rand van de stad. Na vele maanden moslimkunst en -architectuur vergapen we ons nu plotseling aan eeuwenoude muurschilderingen en 36-meter hoge Buddha's. Deze grotten zijn vaak in opdracht van rijke handelaren gebouwd om te bidden voor een veilige reis op de zijde-route of om te bedanken voor een geslaagde expeditie.

Op weg van Dunguang naar Jiayuguan gaat onze route door de Gobi-woestijn. Er zijn vrij veel oases en het weer is gunstig waardoor we niet echt hoeven af te zien. Hoe moeilijker het terrein hoe meer medeleven we krijgen van degene die gewoon per auto reizen. Wanneer het warm en droog is krijgen we geregeld flesjes water en meloenen aangereikt naast vele duimpjes vanuit de ramen. Zorgen maken we ons wel even als er plotseling aan de horizon een donkergele wolk verschijnt en de wind aanwakkert. Alles duidt op een zandstorm en we hebben gelezen dat die soms vier dagen kunnen aanhouden. We moeten nog een kilometer of 15 naar het eerste dorp en met de wind in de rug besluiten we er zo snel mogelijk heen te rijden. De storm, die slechts een paar uur aanhoudt, blijven we niet echt voor maar we bereiken het dorp veilig.

Nog twee echte zijde-route steden liggen op onze weg: Jiayuguan en Zangye. De caravanen keken vroeger smachtend uit naar Jiayuguan want vanaf daar begon de beschaafde wereld en waren de grootste gevaren achter de rug. Hier begint dan ook de Chinese Muur met een indrukwekkend fort dat de gehele doorgang van de Gansu-corridor controleerde. In Zangye ligt de grootste slapende Buddha van China in een paleisachtige tempel. Zangye was ook een belangrijke stad in de tijd van Marco Polo die hier op zijn reis blijkbaar een jaar heeft doorgebracht.

Vanaf Zhangye gaan we richting zuiden om het Qilian-gebergte over te steken. Het is hier een grote boerderij, waarin iedereen ijverig aan het werk is. Vrijwel alles gaat handmatig of met behulp van yak, os of koe. Alle boeren leggen het werk wel even stil om naar de passerende fietsers te kijken. Wij zwaaien en zij zwaaien enthousiast terug. Overal ligt de oogst keurig gebonden op de velden of op de karren en vrachtwagens. Geen stukje land blijft ongebruikt en zelfs op de steile berghellingen zijn terrassen gemaakt met een eenvoudig, maar ingenieus irrigatiesysteem.

We passeren Mati Si, een heilige buddhistische plek waar we een dagje blijven om door de herftskleuren te lopen. Nu liggen de bergen voor ons en we weten niet goed hoeveel passen we tegen gaan komen en van welke hoogte die dan wel zijn. Het is hoog, er zijn drie passen van om en nabij de 3700 meter en het is koud, compleet met hagelbuien. De weg is daarentegen super goed en hij klimt geleidelijk waardoor we er niet veel moeite mee hebben. In de ochtend is het weer steeds helder en kijken we onze ogen uit. Er ligt al sneeuw op de bergtoppen, maar de yaks en schapen grazen nog steeds in grote kuddes op de graslanden. De mensen zijn voornamelijk Tibetaans of Hui (Moslim) en we worden door hen hartelijk aangemoedigd.

We zijn nu in Xining voor een dagje rust en een bezoekje aan een Tibetaanse tempel, Ta Er Si. Hier leven zo'n 700 monniken in een groot tempelcomplex en er hangt een heel bijzondere sfeer.

Na vijf maanden naar het oosten te zijn gefietst zullen we afbuigen naar het zuiden en daarmee de zijde-route verlaten. We gaan richting Sichuan en Yunnan province. Er liggen nog veel en hoge bergen op onze weg en de herfst zit ons op de hielen.

Ons avontuur dendert voort!

P.S. Voor degenen die dit nog niet hadden ontdekt.

In de kantlijn vind je links naar alle foto-albums en naar de statistieken van de etappes.

Of je gebruikt deze links:

foto's: http://picasaweb.google.com/maartenhovers

statistieken: http://spreadsheets.google.com/pub?key=pz5aK4ejq4Ozr_N3gIfyGMQ

Xinjiang

2008-08-31T01:30:00.020+02:00

Reizen als luie toerist

In China vieren we onze prestatie van afgelopen 4 maanden. Alles is hier verkrijgbaar en de eerste dagen besteden we dan ook vooral aan veel en lekker eten om weer op krachten te komen. We genieten al zappend en etend in bed van ons luxe hotel en van gewassen kleren. Het is nu tijdelijk even klaar met fietsen voor ons. Onze fietsen laten we achter in Urumqi, zodat we naar Peking kunnen voor de Spelen en op en neer naar Nederland voor de bruiloft van Jorrit en Nienke en de pensioenering van Maarten's ouders. Daarna zullen we starten met deel 2 van ons avontuur en weer per fiets verder reizen.

In de provincie waar we zijn, Xinjiang, zien we nog niet het China zoals bekend van alle plaatjes. Dit is het land van de Oeiguren en lijkt (gelukkig) nog ontzettend op centraal Azië. Veel boerenland met zo nu en dan een grote moderne stad. We laten ons als 'luie toerist' vervoeren naar alle mooie plekken. Zo komen we terecht op de veemarkt van Kashgar, waar meer te beleven is dan in Artis. De hele ochtend komen karren aangereden met klein vee, klaar om verkocht te worden. Open vrachtwagens met reusachtige stieren en Oeiguren die achter ontsnapte geiten aan rennen. Er worden testritten met de ezels gemaakt, terwijl alle schapen op kleur worden opgesteld. Even verop kunnen we genieten van super verse kebab...

We gaan vervolgens naar Karakol, een schitterend blauw meer aan de voet van Mustag Ata (7400mtr). Hiervoor rijden we een aantal uren over de Karakorum Highway (richting Pakistan). De weg is prachtig, maar helaas is het uitzicht minder: door een storm in de nabij gelegen Taklimakan woestijn is de lucht al 3 dagen gevuld met fijn zand en lijkt het alsof er continu mist hangt. We genieten er niet minder om en maken een lange rit per paard om het meer. In de yurt waar we 's avonds slapen eten we watermeloen met de familie. Smakken hoort er hier bij en met de hele familie lijken we wel een klein orkestje. Voor we terug naar huis gaan, komt de yurt-eigenaar nog snel met een schaap aangelopen voor de chauffeur. De kofferbak gaat open en ook het schaap kan zeggen dat hij op de Karakorum is geweest, al waren het zijn allerlaatste uren.

De Taklimakan woestijn steken we over per trein. We belanden in de heetste stad van China; Turpan. Door de combinatie van hitte en water groeien er reusachtige druiven in deze oase. Veel straten zijn overdekt met druiven, een perfecte beschutting tegen de brandende zon. In Grape valley kunnen we heerlijk chillen onder de enorme druiventrossen, met een wijntje in de hand en een schaal druiven natuurlijk.

Na een paar dagen zonder fietskilometers beginnen we echter wat onrustig te worden en natuurlijk heeft Maarten alweer een plan klaar. In Urumqi laten we ons en de fietsen 120 km verderop afzetten bij het 'Heavenly lake'. De laatste 20 km omhoog doen we zelf, zonder bagage. Na een frisse duik in dit turquoise gletsjermeer dalen we per fiets af. Het wordt langzaam droger en droger tot we daadwerkelijk in de woestijn zijn. We fietsen tussen kamelen terwijl we de besneeuwde toppen nog kunnen zien! Op het gladde chinese asfalt kunnen we flink doortrappen en zo bereiken we uiteindelijk de moderne stad Urumqi weer, waar we heerlijk met vermoeide benen aankomen.

Vanuit Urumqi vliegen we naarPeking, waar ons de grootste cultuurshock tot nu toe wacht: het Holland Heineken House. Het is even inkomen tussen alle oranje shirts en lallende Nederlanders, maar we zijn het zelf nog niet verleerd. We zijn getuige van de gouden en zilveren roei-medailles en feesten mee met Alex en Erika op de tribune als de hockeydames door gaan naar
de finale. In het birdsnest genieten we van atletiek, het is schitterend om zoveel sport-emotie te kunnen zien.

Deel 1 van ons avontuur sluiten we af zoals we het in Beirut begonnen zijn; we worden in de watten gelegd door een collega van Maarten; Ernst en zijn vrouw Kim. Dit keer geen lokale lekkernijen, maar hollands brood met hagelslag en pindakaas, wat een genot!

Pamir Highway & Kyrgyzstan

2008-08-09T08:20:00.015+02:00

Daar gaan we dan, op naar de Pamir Highway!

De Pamir is een plateau op 4000meter hoogte met besneeuwde toppen. In feite is het een hooggelegen woestijn, in de zomer enkel gevoed door beekjes met smeltwater van de gletsjers. Waar deze beekjes stromen groeit gras en is leven mogelijk. De Kyrgyzen van Tadjikistan hebben zich met hun yurt-kampen en yaks in deze dalen gevestigd en zij leven er een traditioneel maar eenvoudig bestaan. Wij fietsen door dit landschap en raken er door betoverd.

Het is niet eenvoudig op deze hoogte te fietsen en juist op de steilste en hoogste passages laat de weg het afweten, veranderend in een keienpad. Bij de eerste pas fietsen we hijgend omhoog naar 4275 meter. Het piept en het kraakt, maar alternatieven zijn er niet; we moeten door. Na een lange dag komen we bij de afslag naar Bulungkul, een kleine omweg op de kaart naar twee meren die geweldig mooi moeten zijn. Ons voornemen is daarheen te fietsen en aan het meer te kamperen. Ondanks de vermoeidheid kiezen we het steile onverharde pad naar beneden, ik vind het geweldig! Als ik even stop om op Janneke te wachten zie ik iemand die het allesbehalve geweldig vindt. Maar we zitten in de val! Terug omhoog is onmogelijk. Bovendien verandert het weer snel en betrekt de lucht angstaanjagend. De wind die heel de dag vrij gunstig was, blaast plotseling fel tegen. Schuin voor ons ontwikkelt zich een wervelstorm die het zand tientallen meters de lucht inzuigt. Onze watervoorraad is al een tijdje op. Wat zijn we hier aan het doen? Nog twee uur zwoegen we zwijgzaam door en zien tergend langzaam het dorpje Bulunkul naderen, kamperen moeten we maar vergeten. In het gure dorp is de ontvangst zo hartverwarmend dat we binnen een kwartier alle ellende vergeten zijn. Warme thee, eten, koekjes en de vriendelijkste mensen in een mooi, warm huis.

Na een goede nacht is het weer opgeknapt en ziet alles er ineens heel anders uit. Wat gisteren nog een lelijk prutsmeer was, is vandaag een plaatje. De weg die gisteren niet meer dan 8km/u toeliet is met wind mee ineens niet meer zo onvriendelijk. Dit is de mooiste dag van onze reis! We rijden 45km over onverhard en totaal verlaten mountainbike-terrein. Het is ongelofelijk stil en de Pamir is schitterend. Als we de hoofdweg weer bereiken zien we na 20km een bordje met "yurt-stay". We rijden het veld in en na een paar kilometer komen we bij het kamp op de vlakte. De yurt is gezellig en warm en de bewoners leggen ons flink in de watten. Wij weten nu dat je in een yurt beter slaapt dan in welk hotel dan ook.

In Murghab nemen we twee dagen "rust" en boeken een trip met jeep naar het zuiden waar we het beroemde bijna uitgestorven Marco Polo schaap kunnen zien. We slapen in een ander yurt-kamp met grote kuddes yaks, geiten en schapen. 's Morgens vroeg gaan we op pad naar een hoge pas waar deze beesten geregeld uithangen. We zien in eerste instantie slechts resten van deze schapen, maar door een verrekijker zien we uiteindelijk hoog op de bergwand twee groepen lopen.

Drie dagen fietsen brengt ons uiteindelijk tot vlakbij de Kyrgyzsche grens, die we gemakkelijk oversteken. We dalen flink tot in het dal van Sari-Tash. Hier staan yurts bij de vleet in het groene gras omgeven van koeien, yaks en paarden. Vanaf hier is het een dag fietsen tot aan de Chinese grens en we worden nog een keer op de proef gesteld. De weg is de slechtste tot op heden. Een golvend keienpad, in fietserstermen een wasbord, en meer stijgend dan we hadden verwacht; max 12km/u. In weer en wind vinden we een kampeerplekje aan een heldere beek zo'n 10km van China, met de grens als laatste obstakel.

Is de grens dicht? Komen zelfs mensen met visum er niet in? Worden fietsers resoluut teruggestuurd? We weten niet welk indianenverhaal we nog moeten geloven, maar we zijn er niet gerust op. Uiteindelijk blijken het de allervriendelijkste beambten die we zijn tegengekomen, compleet met electronische tevredenheidsenquete over de geleverde service.

Na 6090 fietskilometers zijn we in China!

Bij de aanvraag voor het Chinees visum hebben we het zekere voor het onzekere genomen en transport geboekt naar Kashgar. Dolgelukkig rijden we de 250km naar een welverdiend luxe hotel!

Tadjikistan 2

2008-07-23T11:04:00.005+02:00

De tijdmachine van professor Barabas.

Ooit wel eens in een tijdmachine hebben willen stappen? Volgens mij zijn wij per ongeluk in zo'n machine gestapt toen we de grens naar Tadjikistan overstaken. Er zijn hier meer bergen dan mensen. Slechts op de kleine plekjes tussen de bergen waar water stroomt, zijn huisjes te vinden. Van ver kun je het al zien aan de explosie van groen door sappig gras en enorme fruitbomen. Iedereen is hier boer, verbouwt zijn eigen eten en bakt zijn eigen brood. In zo'n klein dorpje zit een 4-jarig jochie als een koning te rijk op zijn ezel en fluit naar ons. Als we kijken steekt hij heel stoer zijn kleine duimpje naar ons op en sjokt verder. Een opaatje met een bos hout op zijn rug komt een praatje maken en stoort zich er totaal niet aan dat we slechts 5 woorden spreken. Met een lach en een hand op zijn hart zwaait hij ons weer uit.

We moeten Marco Polo z'n pad hier even 2 weken verlaten; hij reisde door Afghanistan, wij maar even niet. Wel fietsen we drie dagen lang langs de grens met Afghanistan, slechts gescheiden door een woeste rivier. We zwaaien wat af naar de Afghanen die in Osama pak met hun ezeltjes aan de overkant lopen. Hun pad is spectaculair met bomen en stenen tegen de rotsen gebouwd. Wij zouden er niet ongezekerd overheen durven, maar het levert ons 3 dagen lang een schitterend beeld op.

De weg is vaak ook een sprong terug in de tijd. Sommige stukken lijkt het meer op mountainbiken als we over de keien, zand en gaten stuiteren. De helmpjes komen goed van pas wanneer er flink wat stenen naar beneden donderen in ruiger terrein met aan weerszijden hoge rotsen. Door de bergen gaan onze batterijen steeds sneller leeg. Hierdoor kan het voorkomen dat we al hongerig om 10uur 's ochtends naar het eerste huis fietsen om eten te vragen. Dat kan altijd (voor zo'n 3 euro)! We zitten naast oma op het zitmeubel in de tuin met vers brood en yoghurt. Ondertussen worden er wat kinderen het veld ingestuurd zodat we daarna ook nog kunnen smullen van verse abrikozen, bramen, komkommer en kersen. Daarmee kunnen we wel weer een paar uur klimmen. Water kunnen we hier gewoon koel uit de bergriviertjes drinken, ongekend.

De tadjiken zijn een ontzettend relaxed en vriendelijk volk. Ze laten ons heerlijk onze gang gaan als we willen kamperen in hun boomgaard of picknicken tussen hun koeien. Zo komen we terecht op schitterende plekjes tussen de vallende abrikozen (en loeiende koeien) of bijvoorbeeld aan de oever van een kraakhelder meer waar we in kunnen zwemmen.Tadjikistan is tot nu toe fysiek het zwaarste deel, maar ook het mooiste deel van onze reis. Te bedenken dat we morgen pas de echte Pamir Highway betreden, kan het dan nog mooier......?!

Tadjikistan 1

2008-07-15T06:47:00.010+02:00

Tadjikistan

1.400km

17.500 hoogtemeters

4.635 hoogste pas

26 dagen

Sinds zes dagen zijn we in Tadjikistan, het land van het Pamir-gebergte. Wat natuurschoon betreft verwachten we dat dit het mooiste gedeelte van de reis wordt. De eerste vijf dagen fietsen van Samarkand naar Dushanbe waren al fantastisch.

De grensovergang ging snel en soepel. De registratie van het Tadjiek visum in Panjikent ging ook boven verwachting snel. Het is heerlijk als zulke zaken mee zitten en niet voor oponthoud zorgen!

Na Panjikent rijden we direct in een prachtige omgeving. We fietsen tussen de hoge bergen aan weerszijden, vrijwel zonder verkeer en door kleine boerendorpjes met vriendelijke mensen. De weg is zeer slecht en gaat meer op dan neer, waardoor we onze dagafstanden behoorlijk naar beneden moeten bijstellen. Hotels zijn hier niet, maar kamperen in de vrije natuur of bij een boer in zijn boomgaard gaat gemakkelijk. De gastvrijheid is zoals overal indrukwekkend en voor we het weten krijgen we weer van alles te eten en drinken.

Om in Dushanbe te komen moeten we de Anzob pas van 3373meter overwinnen. De weg wordt een onverhard weggetje en dit weggetje wordt gaandeweg steiler. De omgeving is echter fantastisch en we genieten met volle teugen. 's Avonds kamperen we aan een beek en de volgende ochtend gaan we verder waar we gebleven zijn.

Op de pas aangekomen zien we een prachtige bergwereld met enkele dorpjes. Vanaf hier dalen we 2500 meter af over een afstand van 85km naar Dushanbe. De eerste 1000 meter gaan steil naar beneden over een spectaculaire weg met haarspeldbochten, maar daarna gaat het zeer geleidelijk over een spiksplinternieuwe asfaltweg. Vrijwel zonder te trappen komen we 's avonds in Dushanbe aan.

In Dushanbe maken we ons op voor de Pamir Highway. We stoppen onszelf en de tassen vol met eten en de fietsen krijgen een extra controlebeurt. Bijna drie weken zullen we onderweg zijn tot aan Sari-Tash in Kyrgyzstan. De eerste zeshonderd kilometer gaan we over een aantal passen heen en dan zijn we echt in de Pamir. De weg schijnt daar weer goed te zijn met over het algemeen een goede laag asfalt, maar we zullen de hoogte zeker gaan merken. Een kleine twee weken verblijven we boven de 4000meter.

We zullen zien wanneer we weer een werkende internetverbinding vinden voor een volgende update en meer foto's.

Uzbekistan

2008-07-08T07:39:00.007+02:00

The golden road
Sweet to ride forth at evening from the wells
When shadow pass gigantic on the sand,
And softly through the silence beat the bells,
Along the golden road to Samarkand
(James Elroy Fletcher op the silk road)

Pas na 5 dagen bijtanken in Bukhara voelen we ons weer sterk genoeg om te reizen. In Bukhara bezoeken we de oude stad, die nauwelijks lijkt te zijn veranderd sinds de Silk Road tijd. Geen verkeer, overal gebouwen met schitterende turquoise koepels en minaretten waar vroeger gevangenen in een zak vanaf werden gegooid in opdracht van de emir.

In 3 dagen fietsen we naar Samarkand. Er is volop schaduw door de enorme hoeveelheden groen langs de weg, een welkome afwisseling na Turkmenistan. Er zijn veel witte boerderijen met grote blauwe deuren naar de moestuin op de binnenplaats, een opaatje op een bankje voor ‘t huus en aan de bomen staan de koeien vastgeknoopt. We halen veel ezeltjes met hun kar in en wij worden op onze beurt weer ingehaald door felgekleurde Lada’s. De weg lijkt zo nu en dan inderdaad van goud zoals hierboven beschreven door de vele graanakkers. Niet alleen de weg is goud, ook de meeste tanden van de inwoners zijn volledig 'bling bling' met goud belegd. Na Iran zien we weer prachtige trotse vrouwen in fel gekleurde jurken (en gouden glimlach). We genieten van het fietsen zonder tijdsdruk en nemen veel pauze waarin we in no time 1,5 liter cola en een hele watermeloen wegwerken.

In Samarkand vinden we een onwijs leuke plek waar we meer reizigers treffen. Er staan zo’n 7 fietsen in de tuin geparkeerd, dus we kunnen veel verhalen uitwisselen met andere fietsers. We lachen ons kapot om alle bizarre avonturen en zelfs om ons eigen afzien in Turkmenistan kan smakelijk worden gelachen na een paar biertjes. Ook deze stad is weer ongelooflijk mooi met veel Madrassahs (islamitische scholen), Maussolea, en Moskeen. We gaan al deze reusachtige oude gebouwen bijna normaal vinden (hoe kan dit zo onbekend zijn in Nederland?).

Het enige ontdekte nadeel van Uzbekistan is het eten, dit is niet om over naar huis te schrijven (al doen we dit bij deze dus wel). Het is een flinke opgave om een maaltje zonder vlees met vetklodders te vinden en aan groenten wordt niet echt gedaan. We betrappen onszelf erop af en toe te dromen over het eten van onze moeders (Corry d’r soep vooraf, dan Rietje d’r koude schotel en aardappelpuree met uiensaus en tja, waarom ook niet de rode kool met hachee van Corry na?!). Voor onze huidige smalle bekkies zou het een godsgeschenk zijn.

We maken ons nu op voor het komende prachtdeel van onze reis; Tadjikistan met de Pamir Highway. Het Tadjik visum is inmiddels op zak en vanmiddag kunnen we hier in Tashkent hopelijk Kyrgyzstan ophalen. Hier heeft Maarten (die op de grenzen van zijn geduld verkeert) gisteren de bewaker met een fles Vodka omgekocht. Zo werden we toch nog dezelfde dag geholpen en hebben we ons met 4 euro een dag bespaard. Je hoort het, we zijn inmiddels al helemaal thuis in de bureaucratie van de 'stan-landen' !

Turkmenistan

2008-06-30T08:08:00.007+02:00

Bloedhitte, zand en tegenwind

Van Mashhad zijn we terug gegaan met de trein naar Teheran voor onze eigen Peking-express- ervaring, zeg maar de "the next level". Onze hele reis hangt af van het al dan niet verkrijgen van een visum voor China. We hebben de meest ongelofelijke capriolen moeten uithalen. Toen we al juichend in de taxi terug naar naar het hotel reden, bleek bij nadere inspectie dat de entry-datum verkeerd was. Rechtsomkeerd gemaakt en vijf minuten voor sluitingstijd heb ik de consul er van kunnen overtuigen dat hij voor ons een uitzondering moest maken om een langere geldigheidsdatum af te geven. Terug in Mashad hebben we nog een paar prachtige ervaringen opgedaan bij het consulaat van Turkmenistan, maar toen dat achter de rug was konden we eindelijk weer op de fiets!

We wisten dat een Zwitsers stel een dag voor ons uit Mashhad was vertrokken en we wilden die graag inhalen om samen de verwachte tegenwind van Turkmenistan te trotseren. Tegen de avond vonden we hun tentje tegen de wand van een 900 jaar oude caravanserai. Een prachtig gebouw waarbij je je met slechts een beetje fantasie het leven in die tijden kunt voorstellen.

Vanaf de grensstad vertrekken we met z'n vieren richting Turkmenistan. We verwachten een bar avontuur; 500km in maximaal vijf dagen (vanwege het transitvisum), temperaturen die je mag verwachten in de woestijn, tegenwind en vrijwel geen voorzieningen. Door goed teamwork en afwissellend 2km op kop te rijden denken we een kans te maken.

In begin lijkt het met de woestijn nog mee te vallen vanwege het enorme irrigatienetwerk dat de Russen ooit hebben aangelegd. Alle overige elementen zijn zoals verwacht, waardoor we langzaam vorderen en lange dagen moeten maken. Met z'n vieren is het gezellig en werken we 10 tot 13 uur per dag harmonieus samen. We staan zo vroeg mogelijk op, omdat we dan kans hebben een of twee uur zonder die verschrikkelijke tegenwind te fietsen. De rest van de dag is het ploeteren alleen maar om een snelheid te halen van soms niet meer dan 12km per uur.

Het kamperen is fantastisch. We zetten de tent op in een plukje schaduw, douchen met een halve liter water, koken, eten en slapen heerlijk. We doen onze ogen niet dicht voor naar boven te hebben gekeken, waar de melkweg als een wolk in de hemel hangt.

We plannen nauwkeurig onze voorraden, vooral die van water waarvan we per dag 10 liter drinken. Je beseft je dan de luxe van het feit dat je in Nederland je mond onder de kraan kunt houden en dat zonder zorgen kunt opdrinken.
Ondanks alle voorzorgsmaatregelen ben ik op de laatste dag toch hondsberoerd en aan de dunne. Eten lukt niet en water verlies ik heel snel. Veel keus is er niet en werkelijk met mijn allerlaatste krachten bereiken we een half uur voor sluitingstijd op de vijfde dag de grens met Uzbekistan. Janneke regelt perfect alle formaliteiten terwijl ik vrijwel niet meer op mijn benen kan staan. Net over de grens mogen we bij drie jonge herders in hun hutje slapen en ik ben ze oneindig dankbaar.

Nu zijn we in Bukhara, in het hart van de zijderoute. De eerste twee dagen hebben we gebruikt om bij te tanken. Per uitzondering hebben we een luxe-hotel genomen met alle voorzieningen in een stijlvol huis, daar genieten we nu extra van. De stad zelf heeft zeer veel te bieden en het is fantastisch om weer terrasjes te vinden waar het gezellig is en waar koud bier wordt geserveerd.

Morgen vervolgen we onze weg alweer richting Samarkand om te zien wat Uzbekistan ons verder te beiden heeft.

Iran 3

2008-06-13T11:28:00.008+02:00

Klaprozengeur en Maneschijn

We worden sterker! Dat merken we aan de bergketen ten noorden van Teheran die we over gaan, het gaat probleemloos. We komen in het gebied rond Mt Damavand (5671 mtr); frisse lucht, besneeuwde toppen en natuur. We tracteren onszelf op een verblijf in een klein dorpje boven in de bergen waar de 'hot springs' zijn. In ons appartementje kunnen we de hele middag in het heilzame water badderen. We wandelen ook nog even rond het dorpje en ontmoeten een vrolijke Iraneze familie die ook aan de wandel is. Ze gebaren dat we mee moeten lopen. Ik word op een paard gezet, krijg nog snel een peuter op schoot en hoppa! achter de koeien aan. We lopen tussen de klaprozen naar een bron terwijl de vrouwen zingen en giechelen. We zijn in een ware filmscene beland.

In een dag verruilen we de besneeuwde toppen voor rijstvelden aan de Kaspische zee. Het uitzicht tijdens het afdalen is spectaculair, maar helaas is het verkeer dat ook. Hierdoor is het tijdens het fietsen onmogelijk om van het uitzicht te genieten. We zijn nu in een haast tropische omgeving beland. Het is warm en pikkig (twents voor klam), maar daarentegen wel vlak met een lekker windje mee.

Een familie staat ons aan de kant van de weg toe te zwaaien, het hoofd blijkt van de Iranian Cyclist Foundation te zijn en we moeten beloven te komen lunchen bij hen. Zo gezegd, zo gedaan. Naast alle lekkernijen, staan ook onze perzische fiets-oorkondes al klaar. Het hele huis zit vol met familieleden en als we ingaan op het aanbod te blijven slapen wordt er keihard gejuichd. We eten 's avonds met 40 andere familieleden bij oma, die net terug is van haar bedevaartsbezoek in Iraq.

We vervolgen onze lange weg naar de heilige stad van Iran (Mashhad) en ontmoeten een ander fietsend stel. Dit komt bijzonder goed uit gezien we door steeds desolater landschap komen zonder hotels. Met z'n vieren kamperen i.p.v. met zijn tweeën doet mijn gemoedsrust in ieder geval goed. We vinden een fantastische plek midden in een knalgroen national park (Golestan), aan de rivierbedding. De nacht daarna overnachten we in de heuvels van een woestijnachtig gebied onder de sterrenhemel en fel schijnende maan.

Richting stad fietsen we weer met z'n tweetjes, of eigenlijk toch weer met vier. We hebben namelijk de hele dag politie escorte (wegens het verkeer). We hebben onze hele tocht nog niet zo'n rustige weg met zo'n luxe vluchtstrook gezien, dus echt nodig is het niet. In de stad lijkt het met escorte meer op de intocht van Sinterklaas als alle rotondes even worden stilgezet zodat wij kunnen passeren. Ook leren we een nieuwe betekenis kennen van een ' Drive by shoot': een zeer langzame voorbijrijder die snel een fotootje van ons schiet of ons op de video zet.

Voordat de enthousiaste bloglezer na het lezen van alle verhalen erover gaat denken een fietsvakantie naar Iran te boeken, moet ik toch kwijt dat niet alles (klap)rozengeur en maneschijn is;

het verkeer is doorgaans vreselijk, er zijn eigenlijk geen regels en wij zijn inmiddels blij als er 40 cm vluchtstrook is naast het razende en vooral toeterende verkeer.
Iran heeft een schitterende natuur waar volop in gerecreëerd wordt, maar heel het land ligt vol met zwerfafval. Hier is het probleem vaak lettterlijk te groot geworden. Vooral de uitgedroogde rivieren zien er vaak beroerd smerig uit.
Als vrouw is het in de hitte vaak afzien in een volledig bedekkend pak op de fiets (vooral als ik Maarten z'n wapperende haren en blote armen voor me zie). Ook wordt alleen Maarten als man door iedereen aangesproken. Aan het eind krijg ik wel een vriendelijke knik. Das even wennen.
Ziek worden op een afgelegen plek in Iran (de kampeerplek in de heuvels) is geen pretje. Voor zieke Maarten zit er niets anders op dan toch 40 km verder te fietsen in de hitte naar een hotel en af en toe te stoppen in de berm voor wat ellende. Hij is inmiddels weer geheel hersteld....

Na 12 aaneengesloten fietsdagen zijn we nu eindelijk in Mashhad beland, waar we kunen rusten. Vanavond voetbal kijken met andere fietsers. We hebben TV op de kamer!

Helaas zijn de visa-perikelen nog niet over. Het lijkt erop dat we toestemming voor China hebben, maar de Letter of Invitation is alleen geldig in Teheran. Met de trein gaan we dus op en neer, op hoop van zegen. Voor Turkmenistan zou een zevendaags transitvisum geen probleem moeten zijn. Anderen voor ons kregen slechts vijf dagen. Dat wordt hard racen of een stukje met de bus, dat laatste zou erg jammer zijn.

Iran 2

2008-05-29T15:11:00.009+02:00

Zanjan heeft een aardige bazaar en twee karavanserais. Eentje daarvan in vervallen staat, maar de ander prachtig onderhouden en gerestaureerd. We vertoeven er een hele avond al thee drinkend, etend en pratend met studenten.

Van Zanjan naar Teheran fietsen we 350km door een wijde vallei. Zo nu en dan is het puur kilometers maken en opletten voor het langsrazende verkeer, maar als je het bijna hebt gehad gebeurt er wel weer iets bijzonders. Een historisch bouwwerk, een mooi stuk landschap of een reikende hand.

Zoals de man die voor ons stopt en vastbesloten is geld te geven. Na lang weigeren neem ik toch maar wat van hem aan; allebei blij! Bij sommige lunchstops langs de weg wisselen de weldoeners elkaar snel af en fietsen we verder met een gestegen i.p.v. een geslonken voorraad.

We komen dichterbij Teheran en de drukte neemt toe. In Karaj, zo'n 45km voor Teheran, maken we de laatste overnachting. Zoekend naar een hotel is niet leuk om in de hitte tussen het verkeer te manouvreren. Janneke heeft het even helemaal gezien en we besluiten de laatste 45km naar Teheran een taxi te charteren.

In Teheran hebben we een missie: visa regelen. Maar hier krijgen we tegenvallers te incasseren. China ligt momenteel heel moeilijk, men vraagt een gedetailleerd reisschema met hotelboekingen. Dat vraagt dus nog wat huiswerk. Tadjikistan heeft toch een Letter of Invitation nodig of je moet 10 dagen willen wachten. Kyrgyzstan wil het wel geven als we een week wachten of we moeten de driedubbele prijs betalen. Het enige waar we eigenlijk in geslaagd zijn is de aanvraag voor het transitvisum voor Turmenistan, dit kunnen we over twee weken ophalen in Mashad.

We besluiten Teheran snel te verlaten voor een tweedaagse side-trip naar Esfahan, de kunststad van Iran en een van de mooiste steden in de wereld. De fietsen blijven in het hotel in Teheran en we nemen de nachttrein op en neer voor minder dan 10 euro per persoon.

Esfahan beantwoordt volledig aan de verwachtingen. Hoewel het midden in de woestijn ligt is het er groen, aangenaam en vol prachtige parken. Omdat Esfahan zo'n 400 jaar geleden de hoofdstad van de Shah's was kent het vele paleizen, romantische bruggen over de rivier en indrukwekkende moskeeën. Ook heeft Esfahan na het Tienmenplein van Beijing het grootste plein ter wereld.

Rondom het plein wemelt het in de bazaar van de ambachtslieden en kunstenaars. Een smid, metaalbewerkers, glasblazers, miniatuurtekenaars, tapijthandelaren en bedrukkers van lakens in prachtige patronen. We kunnen het niet laten een paar souvenirs te kopen. Die gaan maar in een pakketje op weg naar huis!

Echt onder de indruk zijn we van de sfeer bij de bruggen in de avond, ze zijn wonderlijk verlicht. In de parken aan de rivierbeddingen zitten overal gezinnen of stelletjes genietend te picknicken. Met alleen thee en hapjes kun je een heel gezellige avond hebben!

Op het plein drinken we thee met uitzicht op twee moskeeën en grote toegangspoort. In het park van een paleis vinden we een theehuis en we nemen er nog eentje. Ook bij de brug is het fantastisch theedrinken en keuvelen met de Iraniërs. (Vervang nu overal in deze tekst "thee" voor "bier" en je kunt je voorstellen hoe het zou zijn. Die verwisseling zouden wij wel eens in werkelijkheid willen kunnen maken).

We zijn nu terug in Teheran en morgen springen we op de fiets. Eerst over de bergen heen naar de Kaspische zee en dan weer naar het oosten. Over een kleine twee weken staan we in Mashad, niet ver van de Turkmeense grens.

Iran 1

2008-05-21T08:27:00.014+02:00

Mister, please come to my house!

Iran worden we keihard ingeblazen vanuit Turkije. Voor de grens snel mijn bedekkende kleding en hoofddoek aan en voor we het weten staan we in Iran.

In het eerste dorpje steek ik behoorlijk af met mijn gekleurde outfit (maar in ademende stof waren er geen neutrale kleuren, dan maar carnaval dacht ik). Als ook Maarten zijn lach niet meer kan houden, samen met alle inwoners van Maku, vlucht ik de hoofddoekenwinkel in voor een zwarte nylon hoofddoek.

We worden vaak gesmeekt om thee te drinken ('please!, only one sir!!!') of om te blijven eten of slapen. Soms wel eens moeilijk als je na een lange fietsdag gewoon even met rust gelaten wilt worden. Wat ook opvalt, is dat iedereen enorm geinteresseerd is in wat we van het land vinden en heel graag wil spreken met buitenlanders. Een antwoord als 'we like it' volstaat niet want dan volgt meteen 'kunt u dat eens onderbouwen met voorbeelden?'. Nou, hier komen ze:

Een auto haalt ons in en wacht verderop op ons om 2 vers gekochte blikjes koude sinaasappelsap te geven. Hij zegt nog 'for you' en vertrekt meteen weer met de auto.
Als we ergens stoppen om een foto te maken, opent iemand z'n achterklep en geeft gebarend naar de hemel twee broodjes voor onderweg.
Tijdens het avondeten begint een stel een gesprek. Als de man hoort dat wij uit Nederland komen zegt hij 'your goverment enemy of Iran'. Wij staan even met de mond vol tanden, maar het gesprek gaat snel verder en 5 minuten later worden we uitgenodigd in hun huis en krijg ik een hoofddoek kado.
Een echtpaar helpt ons met het vinden van een hotel, het afdingen en het sjouwen van onze bagage. De volgende ochtend wordt er om 8 uur op onze hoteldeur geklopt. Het echtpaar komt vragen of het hotel bevallen is!

De beste tijd hebben we als we naar Tabriz gaan. Vroeger logeerden mijn broer en ik (Janneke) af en toe bij Ali, een kennis van mijn ouders afkomstig uit Iran. Wij waren haast verliefd op Ali. Hij kookte fantastisch Iraans voor ons, las ons voor het slapen perzische sprookjes voor of vertelde over zijn geboortestreek (over bergen en wolven). Vaak zo mooi en spannend, dat het nog lang duurde voor we in slaap vielen. Dat Maarten en ik nu fietsen door deze streek geeft een heel speciaal gevoel. We zijn van harte welkom bij de broer van Ali en zijn gezin in Tabriz en 2,5 dag lang worden we volledig in de watten gelegd. We bezoeken alle mooie sites in en rondom Tabriz, zoals de berg-huisjes te Khandovan, de enorme bazaar (waar ik hoofddoek nr. 3 koop) met veel tapijten en goud en het grote Elgoli park. We bezoeken alle familieleden van Ali in Tabriz, worden overal meer dan welkom geheten en dansen na het geweldige eten op perzisch tapijt. Ik word platgekuffeld en gekust door het 9-jarige dochtertje en Maarten wordt vaste danspartner van alle ooms (Maarten is een Azari omdat hij zo goed Azarbeidjanz kan dansen...). Mijn haren worden geknipt in de kapsalon onder het huis door de schoonzus van Ali, no men allowed! De hoofddoeken gaan hier af en wonderlijke kapsels en visages komen tevoorschijn onder luid gekakel en gelach. Met veel foto's en video-opnamen voor Ali en een lunchpakket verlaten we Tabriz voor onze tocht naar Teheran.

Het landschap wordt wat droger met grijs-rode rotsen. We passeren akkers en alle boeren zwaaien met hun thermosfles "cai!" (thee). De geparkeerde ezels naast de akkers beginnen vaak blij te balken als ze ons zien. Ze menen een soortgenoot te zien en daar zitten ze in dit geval niet ver naast. We passeren de Virgin bridge in de omgeving van Miyaneh, deze mooie brug was een belangrijke oversteek van de Zijderoute. We zien veel boomgaarden met noten, kleine dorpjes met lemen huisjes en hele mooie bloemen naast de rivierbedding. In de steden krijg ik soms applaus van andere gesluierde sisters of een toffe knipoog. De mannen roepen "mister, welcome to my city" naar Maarten of zelfs een "merci!". Zoals jullie kunnen lezen bevalt Iran ontzettend goed. De onderbouwing hiervan is hier boven beschreven ;-)

Turkije 2

2008-05-11T19:07:00.014+02:00

Turkije; wind, koude en sneeuw. Maar dan is er thee!

De laatste week in Turkije is behoorlijk anders dan de eerste drie weken van de reis. We gingen de bergen in en we weten nu waarom we al die warme kleding in de hitte van Syrie bergop hebben gesjouwd. Hagel en natte sneeuw zijn op ons neergedaald, of beter gezegd in ons gezicht geblazen. Maar dan zijn er altijd die enorm aardige mensen die ons in hun huis uitnodigen voor thee en eten. Zoals de twee heren die hier voor ons uit lopen bijvoorbeeld.

In hun huis werd de kachel gestookt en werden we volop verwend.

De man in het bruine pak is de imam van het dorp en de rest is trots op de gasten. Fantastisch. Na de bui zijn we lekker verder gereden.

Toch gaat niet alles vanzelf. Van Tatvan wilden we de boot nemen naar Van. De man van het hotel had het over een boot om 7u en eentje om 14h. De eerste was te vroeg dus de middagboot werd het. Daar aangekomen was de boot stuk. İemand zei dat hij om 17u zeker zou varen. Een tweede man wist het beter, tussen 19u en 21u. Hij raadde ons de ochtendboot aan van 8u (?). OK, wachten leek geen zin te hebben. Dan maar de volgende ochtend. Voor de zekerheid maar om 7u paraat in het haventje en daar ontbijten. De boot was nog niet klaar en bovendien was de trein er nog niet die mee moest. Om 9u zouden we varen. Uiteindelijk gingen we om 10.30u weg. Go with the flow. Mooi tochtje trouwens!

Daarna nog twee fietsdagen tot aan de laatste plaats voor de Iraanse grens. Door langzaam maar zeker te stijgen komen we tot 2644m. We slapen in Çaldiran, de koudste plaats van Turkije en ontmoeten een stel jonge leraren met wie we een gezellige avond hebben. Deze super aardıge mensen gaan de volgende dag ook naar Dogubayazit waar ze Janneke helpen aan een pak voor Iran.

In Dogubayazit nemen we een dagje vrij voor een echte touristendag. We laten ons de hele dag rondrijden van attractie naar attractıe. De mooiste is wel het Ishakpaşa Palace van een Ottomaanse heerser uit de 19de eeuw.

Verder zien we de plek waarvan men vermoedt dat de Ark van Noach er ligt. En gaan we van een ijsgrot (Ice Cave) naar een heerlijk warme spa met vulcanisch water.

Op naar Iran!

Turkije bedankt voor alle thee en gastvrijheid!

Over Iran zullen we wat langer doen gezien de grote afstanden. We rekenen op een dikke maand, mede afhankelijk van de snelheid van afhandeling van de visumformaliteiten in Teheran. De visa voor Tadjikistan, Kyrgyzstan en China moeten we daar op de kop tikken.

Iran 2155km

35 dagen

14 mei tot 17 juni

Turkmenistan 415km

7 dagen

18 juni tot 25 juni

Turkije

2008-05-07T11:59:00.005+02:00

Syrië verlaten we met een hittegolf waardoor we na 12 uur ´s mıddags de laatste paar dagen in 40 C fietsten. Turkije komen we binnen met wat regendruppels en een heerlijke temperatuur. Het landschap is hier uitgestrekter waardoor we wat makkelijker kilometers maken. Maar...het Turkse asfalt bevat een zeer grove korrel. Dit is het type asfalt waarbij je met 5 skeeler-slagen de gummie wieltjes doet verdwijnen. Wij merken het op de fiets vooral wanneer we eindelijk mogen afdalen; trap je dan niet mee, dan kom je niet boven een lullige 9 km/u uit. Men is hier net zo vriendelijk als in Syrië en dit levert ons dagelıjks zo'n 20 kopjes thee op (zelfs als we alleen maar bij het tankstation stoppen om te plassen). Soms stopt er een auto om ons lekkers te geven en we krijgen complete maaltijden aangeboden bij tankstations waar altijd een groepje mannen zit te keuvelen. Als we op alle thee- en eetuitnodigingen in zouden zijn gegaan, waren we nog geen 20 km verder geweest. We reizen van Gaziantep -> Sanliurfa -> Siverek -> Diyarbakir -> Tatvan.

Als we niets vermoedend aan het avondeten zitten in Gaziantep, ontploft de stad ineens van vreugde: een uur lang toeterende auto's, feestende mensen, vlaggen, totale gekte en hossende massa's. Navraag leert dat Galatasaray zojuist heeft gewonnen van Fenerbache en nu 3 punten voor staat in de competitie...Dat zie je ze in Hengelo nou niet zo snel doen als PSV weer eens punten pakt van Ajax. Onofficieel komen we in Koerdistan nadat we de Eufraat gepasseerd zijn, vlak na Gaziantep. We ontmoeten dan ook veel Koerden, die ook weer net zo vriendelijk zijn als de Turken en de Syriërs. Opvallend is echter dat we in ieder land worden gewaarschuwd voor het volk in het komende land. Worden we in Libanon nog gewaarschuwd voor de Syriërs (goed op je paspoort en geld passen!), in Syrië worden we gewaarschuwd voor de Turken en de Turken waarschuwen ons weer voor de Koerden. De enige conclusie die wij kunnen trekken is dat iedereen tot nu toe zo verschrikkelijk aardig is.... We steken zowel de Eufraat als de Tigris over, zien veel oude stadsmuren, poorten en bruggen en ook hier vinden we veel Khans waar vroeger de Karavanen overnachtten. Veel wijdse landschappen met keien, groene heuvels zoals de windows achtergrond, kuddes schapen met herder en grote kuddes runderen die uit bronnen drinken. Het is in de plaatsen waar wij komen niet of nauwelijks toeristisch. We hebben dan ook meer aan handen en voeten dan aan ons engels. Soms is het moeilijk de lach te houden wanneer je 'thank you' zegt en je continu als antwoord 'very much' krijgt.

We hebben voor het eerst in ons tentje moeten slapen omdat er geen hotel meer bleek te zijn in Silvan. De politie regelt een schitterend grasplekje op een (beveiligd) schoolterrein. De engelse leraren kunnen mooi tolken en 's ochtends geven we het schoolhoofd de hand als alle leerlingen in kostuum keurig in rijen voor hem staan opgesteld. Tot nu toe hebben we gelukkig nog geen problemen gehad met de Turkse wolfshond, waar ik zo bang voor was. We hebben hem iedere keer nog op tijd kunnen spotten, dan snel de pedalen uitklikken, van de fiets springen en stilstaan. Meestal hoort er toch iemand bij de hond die te hulp komt met een steen, of vindt de hond een stilstaande fietser niet meer zo leuk. Gelukkig maar, want ze zien er echt angstaanjagend uit. De benen zijn daarna bij het wegfietsen helemaal slap van alle kortstondige spanning.

In Zyaret overnachten we in het enige hotel in de wijde omgeving. Het is er een van dramatische kwaliteit. Wanneer het zoontje van 10 van de hotelbaas komt met een emmertje om de wc door te spoelen laat Maarten weten dat er helemaal geen water uit de kranen komt. Bovendien wijst hij op de WC waar de sporen van de vorige gast die hier maanden geleden heeft geslapen nog aan pot en bril zitten. Hij maakt het jochie gebarend duidelijk 'die heb ik niet volgescheten!'. Het jochie wijst vervolgens naar zichzelf en schut nee 'ik was het ook niet'!. Maar hij heeft wel een idee. Een bezem wordt gehaald om de plee met oude stront te schrobben. Met dezelfde bezem wordt daarna ook even de badkamervloer gedaan. Onze schoenen zijn dus niet uitgeweest in het hotel en voor 50 cent konden we naar een schoon toilet bij het busstation aan de overkant.

Op het moment van schrijven zijn we in Tatvan, aan het Van meer (1770 mtr) waar we straks met de boot oversteken naar Van. Kunnen we straks niet zeggen dat we helemaal naar China zijn gefietst...Maar ja, die luiwammes van een Marco Polo zat volgens mij de helft van de tijd op een Kameel!

Syrië 'Welcome!'

2008-04-26T11:25:00.004+02:00

In Syrië starten we in Damascus, waar we onze ogen uitkijken, het is net een sprookje van duizend en een nacht; goud, zijde, snoep, parfum totale glitter en glamour op de markt. Kleine smalle straatjes, gesluierde vrouwen, de geur van specerijen en verborgen binnenplaatsjes met fonteintjes. De mensen zijn hier mogelijk nog aardiger dan in Libanon en overal waar we komen worden we begroet met 'Welcome!'. We hoeven maar ergens te stoppen langs de weg of we worden gewenkt binnen te komen voor thee. Soms voelen we ons net een koninklijk paar als iedereen naar de weg rent, zwaait en welcome! roept. De eerste associatie die wij hadden van een man in groen pak en rood-wit geblokte sjaal blijkt loodrecht tegenover dat van een vriendelijke agrarier te staan die ons in zijn huis wenkt.

Vanuit Damascus gaan we richting noorden (Homs) en hier lijkt het meer op een woestijn. Als we uur na uur klimmen met het zweet op de rug en alleen maar uitzicht op rood zand, wil ik (Janneke) nog wel eens wat wanhopen, maar Maarten (een ware Marco Polo) weet me iedere keer toch weer op te peppen. Richting Craq de Chavalier (een enorm kasteel van de kruisvaarders) wordt het eindelijk groen en vanaf daar zijn we eindelijk verlost van het snelweg-fietsen. Voor het kasteel nemen we een gids, want we dreigen direct te verdwalen. Helaas wordt deze gids niet met ondertiteling van het arabenglish geleverd, waardoor het kasteel toch nog een klein mysterie voor ons blijft.

Spannende momenten als de vers gekochte Nederlandse fietspomp helemaal niet op onze banden past, maar het hele dorpje helpt mee met een oplossing. Uiteindelijk kunnen we via een omgebouwde compressor lucht in de band krijgen, maar tot aan de grote stad Aleppo fietsen we met samengeknepen billen omdat we nu toch echt geen lekke band kunnen krijgen....In Apamea bezoeken we een oude Romeinse straat. We zijn de enigen (op een paar schapen na) en dat maakt het nog mooier. Door de gastvrijheid van iedereen hier komen we zo nu en dan bij de mensen thuis. Ik krijg vers geplukte rozen uit de tuin en Maarten wordt vergeleken met Marco van Basten. Waarom we weer vertrekken zonder even mee te hebben gegeten begrijpt niemand.
We maken behoorlijk zware etappes (rond de 80 km met veel klimwerk). Vooral na 12 uur is het soms niet te harden zo heet, een soort sauna waar je niet uit kunt. Het is nu daarom hoog tijd voor een rustdag in Aleppo.

Groetjes Janneke & Maarten

PS Bij nadere inspectie in het hotel blijkt de fietspomp verkeerd te zijn de gemonteerd in zijn verpakking. Na wat McGyver-achtige handelingen van Maarten doet hij het gewoon!

Libanon

2008-04-26T10:10:00.011+02:00

Aanvankelijk voelen we ons een beetje ongemakkelijk in de stad gezien het met onze functionele kleding onmogelijk is om er niet als een tourist uit te zien (het staat nog net niet op ons voorhoofd getatoeeerd), maar al snel blijkt Beirut een zeer leuke en relatief normale stad te zijn waar je als toerist meer dan welkom bent. De stad is duidelijk nog wel in opbouw, er wordt vollop gebouwd aan luxe gebouwen maar anderzijds zie je overal de kogelgaten zitten in de niet-nieuwe gebouwen. Er is helaas geen uitzicht wegens de dikke laag smog.

Een collega van Maarten bezorgt ons een top avond door ons mee uit eten te nemen in een super restaurant. We roken de Hubblie-bubblie (waterpijp), doen veel nuttige adviezen op en hebben eten in overvloed. De fietsen zijn ongeschonden uit het vliegtuig gekomen en zijn start klaar. Ik word bloed nerveus bij de aanblik van de snelweg waar we een groot stuk over moeten. Het wordt een vreselijke etappe; dikke smog, tussen vrachtwagens, 35 km stijgen in 35 graden (yes yes, very hot today sir, like summer!). Af en toe steekt een Libanees zijn hoofd uit het raam om te roepen ' Why?!!' Het antwoord moet ik hem schuldig blijven. We worden echter ook zeer vaak toegejuichd, er wordt voor ons geklapt en gezwaaid. De afdaling maakt het zware werk echter (bijna) goed.

Vanuit Zahle, rijden we (onder aplaus) de dag daarna op en neer naar de tempels van Baalbek (gedeelte door de Beekaa vallei). Zeer de moeite waard. Overal waar we komen ontmoeten we aardige mensen en als we stoppen om onderweg te drinken stoppen er meteen auto's om te vragen of ze kunnen helpen. Na Baalbek alweer de laatste etappe in Libanon: Zahle naar Damascus (80 km).

Leukste vragen tot nu toe:

- Hoeveel vrouwen heb je normaal in NL?

- Willen jullie een Hezbollah shirt kopen? Nee? De vlag dan misschien?

- Aan Maarten: Is dat je vrouw? Is ze al zwanger?

De route

2008-04-11T07:27:00.011+02:00

De route

Nog twee dagen, dan zijn we in Beiroet. Ongelofelijk dat het nu echt gaat gebeuren. We denken dat we er klaar voor zijn, alle formaliteiten zijn geregeld en de uitrusting is op orde.

Het eerste gedeelte van de reis ziet er in het kort als volgt uit:

Libanon, van 13 tot 16 april.

146km
Beirout, Baalbek en op weg naar Damascus.

Syrië, van 17 april tot 25 april
543km

Damascus, Homs, Craq de Chevaliers, Aleppo.

Turkije, 26 april tot 11 mei
800km
Gaziantep, Diyarbakir, Van, Dogubayazit

In de praktijk zal het wel iets anders uitpakken, maar het kan geen kwaad een globaal plan te hebben. We rekenen met een gemiddelde van ongeveer 55km per dag. Op deze manier moet er genoeg tijd overblijven om mooie dingen te zien en zo nu en dan een rustdag in te plannen.

Daar gaan we!

Maarten & Janneke

Haute Route

2008-04-05T01:16:00.006+02:00

Voor de fietstocht hadden we ons nog een tweede doel gesteld, namelijk de beroemdste toerski-tocht van de Alpen: de Haute Route. Deze loopt van Argentière bij de Mont Blanc naar Saas Fee over de bergen van Wallis in Zwitserland. Mijn broer Dirk is meegeweest zoals alle jaren. Jorrit, de broer van Janneke, kon niet mee omdat hij in deze periode vader zou worden.

De dagen voor onze tocht had het zoveel gesneeuwd dat er te veel lawinegevaar was om de tocht te volbrengen. In plaats daarvan hebben we vanuit een aantal hutten dagtochten gemaakt naar de omliggende bergen. Fluchthorn, Allalinhorn en de Breithorn. Normaal gesproken zeer makkelijke 4000m bergen, maar met name de kou en de harde wind maakte het geen gemakkelijke opgave om boven te komen.

Het was een schitterende week!

Visa en inentingen

2008-04-04T21:49:00.006+02:00

Visa

Tussen alle bedrijven door is het ons gelukt om de belangrijkste visa te bemachtigen. Voor het eerste deel van de reis zitten we gebakken. Het visum voor Libanon kopen we op het vliegveld van Beiroet, Syrië is geregeld, Turkije krijgen we bij de Turkse grens en ook het Iraanse visum is binnen. Na Iran rijden we Turkmenistan binnen en daarvoor kun je een transit visum voor zeven dagen regelen als je tenminste een visum hebt voor het volgende land, Oezbekistan. Ook dat laatste visum is in de pocket.

In Teheran hebben we dus de opgave om drie echte visa te regelen: Tadjikistan, Kirgistan en China. Normaal gesproken moet dat lukken, nu is het afwachten hoe lang dat ter plekke duurt.

Intentingen

Het tweede belangrijke gedeelte zijn de inentingen. Die zijn allemaal in de juiste volgorde toegediend: DTP, Typhus, Hepatitus A en B, Tetanus en, heel belangrijk, Rabies tegen boze hondsdolle honden. Voor die laatste hebben we ons ook gewapend met een ultra-sound apparaat waar die beesten het van op een lopen zouden moeten zetten, mits ze niet doof zijn.

Visa

2008-02-23T08:37:00.004+01:00

Het regelen van de juiste visa vergt een nauwkeurige planning. Een visum is vaak maar voor drie maanden geldig, voor ons te kort om alle landen te doorkruisen. Onderweg zullen we daarom ook het een en ander moeten regelen. De belangrijkste visa die we vooraf te pakken moeten zien te krijgen zijn : Syrië, Iran, Oezbekistan en hopelijk China (voor China probeer ik een zes maanden, double entry visum te regelen). Voor Libanon en Turkije is een visum noodzakelijk, maar op het vliegveld of aan de grens te verkrijgen.

Op dit moment is het visum voor Syrië op zak, dat van Iran is in aanvraag bij de ambassade. De aanvraag voor Iran duurt met drie weken wat langer dan verwacht, waardoor de planning voor de visa van China en Oezbekistan krap, maar niet onmogelijk wordt.

In Teheran zullen we de overige visa moeten regelen, namelijk het doorreisvisum van 7 dagen voor Turkmenistan, Tadjikistan (inclusief Khorog en Murgab) en tenslotte Kirgistan.

Voorlopig is alles onder controle, nu maar hopen dat hier geen gekke dingen gebeuren.

Materialen

2008-02-23T08:18:00.008+01:00

Voor diegene die geïnteresseerd zijn in wat er zoal mee gaat op zo'n trip, heb ik hier een lijstje gemaakt van zaken waarvan we voorlopig hebben bedacht dat ze mee moeten:

Fiets (van Snel Tweewielers uit Utrecht)
Frame:Savanna
Uitvoering: LXT 40 special
Banden: Schwalbe Marathon XR
Ledverlichting: Voor/achter
Zadel: Terry Viago
Pedalen: Shimano combi
Remmen: Magura hydraulisch

Bagagezak: Packsack
Stuurtas: Ortlieb Classic
Voortassen: Ortlieb Plus Rollerserie
Achtertassen: Ortlieb Plus Rollerserie

Kleding
Fietshelm
Synthetische T-shirts
Fleece sweater/jasje
Windjasje (2x Pro)
Ademende regenjas, broek en waterdichte sokken
Korte (fiets)broeken
Lange fietsbroek
Koers(onder)broeken
Onderbroeken
Sokken

Zwemkleding
Thermokleding of beter Merinowollen kleding
Fietsschoenen

Wandel-sport schoenen
Slippers
Fietshandschoenen
Mammut riem
Pet (of haardoek)
Hoofddoek Janneke
Muts

Kookspullen
Borden en mokken
Onbreekbaar lexaan bestek + schilmesje
Blikopener
Houten spateltje
Pannen
Herbruikbare tubes (boter & jam)
Opbergmiddelen voor eten
Diepvrieszakjes
Benzinebrander of gasbrander
Windschermpje
Reserveonderdelen voor benzine-brander
Brandstofflesje
Brandstoftrechter
Lucifers (waterproof)/aansteker
Suiker en thee
Instantsoep
Waterfilter

Waterzakken

Noodrantsoenen en rijst/macaroni
Peper en zout
Afwasmiddel
Schuursponsje en theedoek
Thermosfles
Nalgene drinkfles
Opvouwbare emmer

Slaap- en tentspullen
Tent
Stangenhouder binnentent
Reserve buigstok/hulsje
Haringen
Knijperloze waslijn
Grondzeil

Slaapmatjes selfinflating
Slaapzakken
Kussen
Oordoppen
Klamboe (geïmpregneerd)

Toiletartikelen
Handdoeken

Tandpasta en -borstel
Shampoo
Desinfecterende zeep
Borstel

Scheermesjes
Autan/Tropenzorg (50% DEET)
Zonnemelk (factor 4 en 10)
Lippenvet (factor hoog met UV-filter)

Gereedschap
Topeak Hummer
Plakspullen + bandenlichters
Nieuwe solutie

Ketting-olie

Voetpomp met drukmeter
Freewheel afnemer (NBT II)
Spakenspanner
Slangenklemmetjes en Tie-wraps en een plat pakketje Ducktape
Visdraad
Noodspaken (Simson)
RVS reservekabels voor derailleurs

Reserveboutjes en ringetjes
Buitenbandplakker
2 platte sleutels (LR)
Cranktrekker (LR)

EHBO-set
Opvouwbaar schaartje
Rek- en normaal verband
Gaasjes en wonddeppers
Verbandgaas en klemmetjes
Pleisters
Dermaplast

Betadinezalf
Norit
Imodium
Paracetamol
ORS
Vitaminepillen
Lichte antibioticumkuur
Malariaprofylaxe
Veiligheidsspelden
Koortsthermometer

Splinterpincet
Noodfluitjes

Draad & Garen
Steriele injectienaalden, spuiten, hechtnaalden etc. met Engelstalige verklaring van arts

Diversen
Paspoort

Vaccinatiepaspoort
Verzekeringspapieren
Vlieg, Trein- of bustickets
Travellerscheques en giropasje
Adressen/noodnummers
medische indicatie/bloedgroep
Pasfoto’s
Boekje met foto’s van thuis
Telefoonkaart/GSM

Notitieboekje
Hoofdlampje met superledjes
Kompas
Fototoestel
Filmcamera
Kleine verrekijker
Wekker/Horloge
Zonnebril (UB-A en AV-B werend)
Leesboek/reisgids
Landkaarten
Woordenboekjes
Dun kabelslot (met hangslot voor kamerdeur)
Stekkerset

Het plan

2008-02-03T12:01:00.003+01:00

Bijna een half jaar is inmiddels verstreken sinds we het besluit hebben genomen er voor een periode van negen maanden op uit te trekken. Na een periode van dromen, denken en plannen zijn we tot de conclusie gekomen dat het een uitvoerbaar plan is om de Zijderoute te fietsen in de voetsporen van Marco Polo.

Janneke en ik zullen een droom waarmaken die al tien jaar door mijn hoofd gaat. Door onbekende landen met andere culteren, via eeuwenoude steden, door woestijnen en ruige bergen gaan we op weg naar China. We zullen starten in Beirut, Libanon op 13 april. Vandaar gaat het via Syrië door Turkije naar Iran. Daarna door de Centraal Aziatische republieken Turkmenistan, Oezbekistan, Tadjikistan en Kirgistan naar het grote rijk van het midden: China.

Geheel China zullen we doorkruisen op onze weg langs Urumqi, Chengdu, Kunming naar Laos en Thailand. Het eindpunt van onze reis is Bangkok waar we tegen Kerstmis 2008 hopen aan te komen.

In augstus 2008 zullen we de Olympische Spelen in Beijing bezoeken. Per fiets zullen we dat niet kunnen redden, daarom zullen we daarvoor van West-China naar Beijing vliegen. Daar moeten we ook zijn om voor een weekje naar Nederland terug te keren voor de bruiloft van Jorrit en Nienke die op 23 augustus staat gepland. Dit feest kan mooi gecombineerd worden met de 65-ste verjaardag van pa en het 35-jarig huwelijksfeest van pa & ma. Na dit tussendoortje pakken we onze fietsen weer op waar we gebleven zijn en vervolgen onze route.